Sale Fre­sko­we: Trzy sale znaj­du­ją­ce się na pierw­szym pię­trze pa­ła­cu otwoc­kie­go w koń­cu XVII w oraz w po­ło­wie XVIII w ozdo­bio­no fre­ska­mi. Pier­wot­nie po­kry­to nimi za­rów­no ścia­ny, jak i su­fi­ty, a obec­nie z uwa­gi na XIX wiecz­ne znisz­cze­nia stro­pów za­cho­wa­ły się one je­dy­nie na ścia­nach Sali Mor­skiej, Ruin Rzym­skich oraz Sali Ho­ra­ce­go. Są je­dy­nym świa­dec­twem daw­nej de­ko­ra­cji i świet­no­ści pa­ła­cu, a sce­ny fi­gu­ral­ne o cha­rak­te­rze pro­gra­mu mo­ra­li­za­tor­skie­go w ostat­niej z sal, na­le­żą do naj­star­szych za­cho­wa­nych na Ma­zow­szu.

Park przy­pa­ła­co­wy: Pa­łac otwoc­ki zbu­do­wa­ny zo­stał na sztucz­nej wy­spie oto­czo­nej ze wszyst­kich stron wo­dą. We­dług za­cho­wa­nych prze­ka­zów już w 1 poł. XVII wie­ku ota­cza­ły go roz­ło­ży­ste sta­re dę­by. Po jego prze­bu­do­wie w 1 poł. XVIII wie­ku za­czę­to świa­do­mie kształ­to­wać jego oto­cze­nie. W ten spo­sób po­wstał ty­po­wy dla pol­skich re­zy­den­cji układ z ure­gu­lo­wa­nym ogro­dem fran­cu­skim przy pa­ła­cu, na­tu­ra­li­stycz­nym an­giel­skim par­kiem poza wy­spą oraz w dal­szej czę­ści ze sta­ro­pol­ski­mi ale­ja­mi z lip, gra­bów i dę­bów.

Do­jazd do pa­ła­cu: Pa­łac w Otwoc­ku Wiel­kim le­ży w po­bli­żu War­sza­wy po pra­wej stro­nie Wi­sły i już w koń­cu XIX w ucho­dził za świet­ne miej­sce na let­nie eska­pa­dy. Naj­le­piej do­stać się do nas sa­mo­cho­dem, ja­dąc Wa­łem Mie­dze­szyń­skim dro­gą na Pu­ła­wy (nr 801) omi­ja­jąc Jó­ze­fów i Otwock, skrę­cić na ron­dzie w Otwoc­ku Ma­łym w pra­wo. Ale­ja li­po­wa do­pro­wa­dzi Pań­stwa do pa­ła­cu. Szcze­gó­ło­wy opis wraz z ma­pą do­jaz­du do na­sze­go mu­zeum, za­mie­ści­li­śmy w roz­wi­nię­ciu ar­ty­ku­łu.